Trening Antystresowy

Gdzie jesteśmy… gdy nas nie ma?

Wiesław Ozga — Mon, 20 Feb 2012 17:23:53 +0000

Autorem artykułu jest Magdalena Mirowicz.

Zastanawiam się ile chwil ucieka mi przez to tylko, że w danym momencie nie jestem obecna całą sobą w czasie teraźniejszym.

Cokolwiek się dzieje, gdziekolwiek jestem, tak trudno mi być tu i teraz. Jest to do tego stopnia silne, że budząc się z własnych myśli, czuję się jakbym wróciła z dalekiej podróży i z przerażeniem zastanawiam się, co w tym czasie mnie ominęło w aktualnie dziejącej się rzeczywistości.

To nie jest marzycielstwo, choć chciałabym. Myślę, że jest to brzydki nałóg bycia gdzie indziej, zawsze gdzie indziej, zazwyczaj w przyszłości, ale niestety nie tylko.

Kolejny raz myślę sobie, że łatwiej i bardziej treściwie żyłoby się, wypracowując do perfekcji umiejętność bycia wszystkimi zmysłami w danej chwili. Bycie ciałem mamy opanowane do perfekcji, gorzej z resztą części składowych. Brak nam nad nimi panowania.

Huna (hawajski szamanizm) mówi, że energia podąża za uwagą. I chyba na prawdę tak jest biorąc pod uwagę to, jak daleko można odejść tylko przez zwykle zamyślenie. Właściwie myśl jest jak podroż, jeśli by umieć ją należycie ukierunkować.

Szkoda, że te podróże myślowe wychodzą mi tylko wtedy, gdy ich nie planuję, tak spontanicznie i w najmniej odpowiednich momentach, bo w pracy.

Zadziwiające, że mam jedną taką pracę, w której notorycznie to robię. Dzieje się to do tego stopnia, że orientując się, że jestem już na parterze zupełnie nie pamiętam, co działo się pomiędzy kolejnymi piętrami. Za to pamiętam, gdzie w tym czasie byłam, a tam gdzie byłam czas płynął inaczej, szybciej lub go w ogóle nie było. Plusem tej sytuacji jest to, że właśnie w tej pracy najczęściej miewam genialne pomysły.

We wszystkich jednak mądrościach świata mówi się o byciu tu i teraz, całym ciałem i duszą. By czas przyszły nie zaprzątał zbyt mocno uwagi, bo to właśnie w tej, obecnej, chwili budujemy przyszłość.

Jak się czyta takie słowa to w pierwszym momencie wydają się one absurdalne. Dopiero po głębszym zastanowieniu, okazuje się, że teraźniejszość i bycie w niej, nie jest wcale takie proste.

Sęk w tym, że częściej nas w niej nie ma niż jesteśmy, a kiedy nas w niej nie ma, to coś ucieka nam miedzy palcami. Potem gonimy za kolejną chwilą, przyjemnością, spełnieniem marzeń, a gdy się spełniają, nie doświadczamy ich w pełni bo… znów nas w nich nie ma. To ciągła pogoń za cieniem.

Spróbuj, chociaż jedną godzinę być tu i teraz. Być godzinę obecnym ciałem wraz ze wszystkimi zmysłami – węchem, smakiem, wzrokiem, dotykiem, słuchem. Może się okazać, że ta godzina da ci więcej niż cała wieczność. Doświadczysz świata, jakiego jeszcze nie znałaś, a który był najbliżej ze wszystkich dostępnych ci cudów.

Podróżując do siebie śpiewam

Magdalena Mirowicz
http://www.omani.bloog.pl/

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Whitney Houston – zdobyła bardzo wiele, miłości jednak nie znalazła…

Wiesław Ozga — Tue, 14 Feb 2012 10:54:07 +0000

Przypowieść o linie

Wiesław Ozga — Sun, 12 Feb 2012 15:17:22 +0000

Przypowieść o linie i rzece

.

Istniały niegdyś dwa kraje, jeden mlekiem i miodem płynący, zaś drugi o ziemi pustynnej, pełnej walk i niepokojów. Pierwszy zwał się Krainą Błogości, drugi Krainą Niedoli.

Kraje te dzieliła szeroka, rwąca i niebezpieczna rzeka.

Wielu śmiałków usiłujących przepłynąć ją postradało życie…

Pewnego dnia zjawił się człowiek, miłujący ludzi i zwrócił się do nich tymi słowy:

„Posłuchajcie, co powiem. Oto spróbuję przeciągnąć linę z jednego brzegu na drugi. Gdybym nawet miał utracić życie w tej próbie, nic to nie znaczy, jeśli inni będą mogli uchwycić się owej liny i z jej pomocą przepłynąć bezpiecznie rzekę.”

Rzekłszy to, człowiek ów przystąpił do wykonania swego zamiaru. Wystarał się o linę, przytwierdził jeden jej koniec do drzewa, zaś drugi zawiązał w pętlę i skoczył z nią w nurty rzeki, zmagając się z falami.

Lecz płynącego śmiałka dojrzeli z brzegu łowcy, którym w bryzgach i plusku fal wydał się nie człowiekiem, ale jakimś zwierzęciem i strzelając do niego z łuków, śmiertelnie go zranili.

Pomimo tego, nim utonął, ostatnim wysiłkiem człowiek ów zdołał zarzucić pętlę swej liny na nadbrzeżny pień.

I choć utracił przy tym życie z rąk nieroztropnych łowców, to jednak zdołał dokonać swego wielkiego zadania.

Kiedy słuch o tym rozszedł się między ludźmi, poczęto sławić go jako bohatera, głosząc, iż poświęcił życie dla zbawienia ludzi, dzięki czemu stał się godzien uwielbienia i miłości.

Lecz jakkolwiek czczono go wielce, nieliczni tylko ośmielali się przebywać rzekę przy pomocy liny.

Powiadano: „Prawda, że jest teraz lina i nikt nie utonie trzymając się jej, ale woda jest zimna, rzeka szeroka i wielki trud przeprawy.”

I stało się, że po upływie pewnego czasu zapomniano w ogóle o linie. Co więcej, nie używana przez nikogo pokryła się wodorostami, uwikłała w gałęzie opadłe z drzew, tak że z czasem trudno było rozpoznać w niej linę.

Nie zaginęła jednak cześć dla bohatera. Wznoszono pomniki w dowód pamięci o nim, a lud śpiewał pochwalne pieśni i zanosił do niego modły. Kiedy drugie, trzecie i czwarte pokolenie wkroczyło w życie, zjawili się mędrcy i kaznodzieje, którzy nauczali o bohaterstwie i jego śmierci dla zbawienia bliźnich.

O linie nad rzeką nie było już w ogóle mowy. Zapomniano o niej zupełnie.

I powstało wielkie pomieszanie pojęć z powodu ich nauk, dowodzeń i oracji a w końcu wkradło się wiele przesądów, zarówno wśród słuchaczy jak i samych mówców.

Jedynie nieliczni zachowali zdolność odróżniania fałszu od prawdy.

Wiele niezgody zostało z biegiem czasu posiane między ludzi tak, iż w końcu pozostały spory i walki, zaś tych nielicznych, którzy odróżniali błąd od prawdy zaczęto prześladować i znieważać.

To sprawiło, że Kraj Niedoli bardziej niż kiedykolwiek pogrążył się w zamęcie i niepokoju.

Wtedy pojawili się znowu nauczyciele i poczęli gromadzić ludzi:

„Po co te walki? Cóż nam właściwie potrzeba? Oddawać cześć boską bohaterowi, wierzyć, że poniósł śmierć dla zbawienia innych, zaś my kiedy pomrzemy, dostaniemy się do Krainy Błogości bez żadnego trudu.

Bo jakkolwiek ciało nasze nie może przepłynąć rzeki póki jesteśmy żywi, to jednak dusze łatwo przepłyną ją, gdy pomrzemy.

Ponadto miłość i poświęcenie bohatera były tak wielkie, że wszystko, o co błagać będziemy Jego ducha, uczyni On na pewno, jeżeli tylko okażemy mu ze swej strony dość miłości.”

Słuchając tych nauk, tłum wyraził niezmierną radość.

Sławiono mówców twierdząc: „Wielka jest mądrość wasza gdyż ukazaliście nam łatwą drogę. Nie trudno jest istotnie wielbić naszego bohatera, modlić się do niego i prosić o zbawienie, kiedy pomrzemy. Teraz natomiast jedzmy, pijmy, weselmy się i uczyńmy jak najmilszym nasze życie w Krainie Niedoli.”

A tymczasem duch bohatera patrzał ze smutkiem na swych braci, wysłuchując ich modłów i próśb. I szeptał im do uszu:

„Błogosławione dzieci moje, żyłem by was zbawić, a śmierć moja była jedynie wypadkiem wypływającym z moich zamierzeń i w żadnym razie nie może być przyczyną waszego zbawienia.

Zapomnieliście o linie, którą przerzuciłem przez rzekę, dzielącą Krainę Niedoli od Krainy Błogości, podczas gdy dla tego właśnie celu a nie dla innego przyszedłem do was.

I jakkolwiek przez miłość do was duch mój pozostał wam bliski i chętny w niesieniu pokrzepienia i dodawania otuchy w przeciwnościach, to jednak przenieść was przez rzekę nie mogę, choć tak wielu błaga i modli się o to.”

Błagania i modły ludzi były jednak zbyt hałaśliwe, by mogli oni przez nie dosłyszeć cichy głos ducha bohatera.

Dlatego musieli pozostać w Krainie Niedoli.

„Każdy musi sam osiągnąć swe zbawienie. (Budda)”

Modlitwa św. Tomasza z Akwinu

Wiesław Ozga — Sat, 04 Feb 2012 15:34:15 +0000

Tomasz z Akwinu, (ur. 1225, zm. 7 marca 1274) – filozof scholastyczny, teolog, członek zakonu dominikanów. Był jednym z najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. Święty Kościoła katolickiego; jeden z doktorów Kościoła, który nauczając przekazywał owoce swej kontemplacji. (wg Wikipedii)

Panie – Ty wiesz lepiej aniżeli ja sam, że się starzeję i pewnego dnia będę stary.

Zachowaj mnie od zgubnego nawyku mniemania, że muszę coś powiedzieć na każdy temat i przy każdej okazji.

Odbierz mi chęć prostowania każdemu jego ścieżek.

Uczyń mnie poważnym, lecz nie ponurym, rozumnym, lecz nie narzucającym się.

Szkoda mi nie pożytkować wielkich zasobów mądrości, jakie posiadam, ale ty Panie wiesz, że chciałbym zachować do końca paru przyjaciół.

Wyzwól mój umysł od niekończącego brnięcia w szczegóły i daj mi skrzydła abym w lot przechodził do rzeczy.

Zamknij mi usta w przedmiocie mych niedomagań i cierpień w miarę jak ich przybywa, a chęć wyliczania ich staje się z upływem lat coraz słodsza.

Nie proszę o łaskę rozkoszowania się opowieściami o cudzych cierpieniach, ale daj mi cierpliwość wysłuchiwania ich.

Nie śmiem Cię prosić o lepszą pamięć, ale proszę cię o większą pokorę i mniej niezachwianą pewność, gdy moje wspomnienia wydają się sprzeczne z cudzymi.

Użycz mi chwalebnego poczucia, że czasami mogę się mylić.

Zachowaj mnie miłym dla ludzi, choć z niektórymi z nich doprawdy trudno wytrzymać.

Nie chcę być świętym, ale zgryźliwi starcy to jeden ze szczytów osiągnięć szatana.

Daj mi zdolność dostrzegania dobrych rzeczy w nieoczekiwanych miejscach i niespodziewanych zalet w ludziach.

Daj mi Panie łaskę mówienia im o tym.

Modlitwa św. Tomasza z Akwinu

Wisława Szymborska

Wiesław Ozga — Thu, 02 Feb 2012 18:27:33 +0000

Wisława Szymborska, poetka, laureatka literackiej Nagrody Nobla zmarła we śnie w dniu 1 lutego 2012r.

Tak się złożyło, że jestem i patrzę.

Nade mną biały motyl trzepoce w powietrzu

skrzydełkami, co tylko do niego należą

i przelatuje mi przez ręce cień,

nie inny, nie czyjkolwiek, tylko jego własny.

Na taki widok zawsze opuszcza mnie pewność,

że to co ważne

ważniejsze jest od nieważnego.

(Może być bez tytułu)

Wisława Szymborska

Przełom roku – czas zabawy, wspomnień i refleksji

Wiesław Ozga — Wed, 01 Feb 2012 18:03:25 +0000

Gianni Aterrano – Tango Poema

Orchestra Bagutti – Buonanotte amore

Bayer Full – Moja muzyka

Maryla Rodowicz – Małgośka

Ella Fitzgerald & Louis Armstrong – They Can’t Take That Away From Me

Anna Jantar – Nie Żałujcie Serca Dziewczyny

Dni których nie znamy – Marek Grechuta

Czesław Niemen – Dziwny jest ten świat

Sława Przybylska – Gdzie są kwiaty z tamtych lat?

Ennio Morricone – Chi mai

Leonard Cohen – Here it is

KITARO – Song for Peace

Jan Kobuszewski – Rozum

Katarzyna Sobczyk – Mały książę

Alibabki – Kwiat jednej nocy (Jonasz Kofta)

Mieczysław Fogg – Mały biały domek

WSZYSTKIE MOJE MARZENIA…

Weź życie w swoje ręce

Nigdy się nie poddawajcie

Dzisiejszy dzień jest początkiem mojego nowego życia

Bang Gang – There Was A Whisper

Bagutti Orchestra – Odio e amore

Evanescence – You

Wyciszenie

Richard Abel – Romance

Richard Abel – Tango to Evora

Bogactwo milczenia

Wiesław Ozga — Sun, 29 Jan 2012 12:47:17 +0000

Kiedyś, gdy jeszcze prowadziłem w realu „Trening Antystresowy”, zostałem poproszony by na spotkaniu pewnego osiedlowego klubu zaprezentować program moich zajęć. Było tam kilkadziesiąt osób i by to towarzystwo wyciszyć i wprowadzić w odpowiedni nastrój zaproponowałem jedną minutę milczenia. Niestety dla większości było to zbyt trudnym wyzwaniem. Kilka osób już po 20 – 30 sekundach wybuchło histerycznym śmiechem.

Milczenie jest wielkim objawieniem” (Lao-tzu)

Przyjmij wygodna pozycję z naturalnie wyprostowanym kręgosłupem.

Zamknij oczy…

Zanurz się w ciszę. W tak całkowitą ciszę serca i umysłu, jak tylko to możliwe. Jeżeli już tego dokonasz, poddaj się objawieniu, które cisza ze sobą niesie, bez względu na to, jakie ono jest.

Po upływie około 10 minut otwórz oczy i oceń to (a jeśli robisz to ćwiczenie wspólnie z kimś jeszcze, to się podziel), czego doświadczyłeś w trakcie tego ćwiczenia, ile wysiłku kosztowało Cię osiągnięcie wyciszenia i do jakiego stopnia próba ta Ci się powiodła.

Doświadczenia osób, które podjęły się tego ćwiczenia, są nieskończenie różne.

Większość ku swojemu zdziwieniu odkrywa, że milczenie jest czymś, do czego po prostu nie przywykli. Bez względu na wysiłki, jakie podejmują, nie potrafią zahamować nieustannej wędrówki myśli czy uspokoić emocjonalnej wrzawy swojego serca.

Inni zaś czują, że zbliżają się do granicy ciszy; wtedy nagle ogarnia ich panika i cofają się w popłochu.

Cisza może przerażać.

Nie ma powodu do zniechęcenia. Przecież nawet ta niekończąca się wędrówka myśli może być objawieniem. Prawda?

Musisz mieć czas na poznanie swoich wędrujących myśli. I tego, jakie one są – wszak to także objawienie!

To, że zdajesz sobie sprawę z wędrówki swoich myśli, z wewnętrznego wrzenia czy też z tego, że nie potrafisz zachować spokoju, wskazuje, iż mimo wszystko chowasz w sobie w jakimś stopniu ciszę – przynajmniej dostateczny jej zasób, aby sobie to wszystko uświadomić.”

Zamknij ponownie oczy i uświadom sobie przepływ swoich myśli.

Niech to trwa tylko dwie minuty.

Potem wyczuj ciszę, która umożliwia Ci świadomość tego przepływu, ponieważ świadomość może istnieć tylko tam, gdzie jest cisza.

Ćwiczenie pogłębiania się milczenia pomaga nam poznać samych siebie. Milczenie odkrywa nas samych w sobie. To jest objawienie naszego JA.

Podczas tego objawienia ofiarowane są nam rzeczy, których nie można kupić za żadne pieniądze, takie jak: mądrość, spokój radość, wreszcie sam Bóg.

Jeżeli pragniesz posiadać je wszystkie, musisz zdać sobie sprawę, że nie wystarczy o nich tylko myśleć czy też mówić. Potrzebna jest praca nad sobą.

Zamknij oczy.

Przez pięć kolejnych minut szukaj ciszy…

Po koniec ćwiczenia spytaj siebie, jaka tym razem była Twoja próba: mniej czy bardziej udana.

Czy cisza i milczenie odkryły przed tobą coś, czego dotąd nie potrafiłeś zobaczyć?

Nie szukaj w tym, co niesie cisza niczego nadzwyczajnego – światła, inspiracji, intuicji.

Tak naprawdę to nie szukaj niczego. Ogranicz się do obserwowania tego, co przychodzi do Twojej świadomości, bez względu na to, jak jest banalne i zwyczajne.

Możesz, na przykład, jedynie zauważyć, że pocą Ci się dłonie, że musisz zmienić pozycję czy że martwisz się o Twoje zdrowie.

To nieistotne. Ważne jest, że zacząłeś sobie zdawać z tego sprawę.

„Zawartość Twojej świadomości jest mniej ważna niż jej jakość. A gdy owa jakość się poprawi, pogłębi się także wewnętrzna cisza. Wraz z pogłębianiem się ciszy poczujesz w sobie zmianę. Odkryjesz ku swojej radości, że objawienie nie jest wiedzą. Objawienie jest siłą, tajemniczą siłą, która prowadzi nas ku przeobrażeniu.”

Tekst ten przygotowałem na podstawie książki:

Anthony de Mello – SADHANA Ścieżka do Pana Boga

Irena Jarocka odeszła – zostały jej piosenki

Wiesław Ozga — Sun, 22 Jan 2012 18:48:07 +0000

Irena Jarocka

Strona oficjalna:

http://www.irenajarocka.pl/

Irena Jarocka 1946 – 2012 – Memorium

Wspomnij mnie

Wywiad z Ireną Jarocką

Witajcie w moim świecie

Nie mijaj życie me

Przeczucie

Kołysze się świat

Zobacz więcej w części 2

Zmień swoje słowa – Zmienisz swoje życie

Wiesław Ozga — Fri, 13 Jan 2012 19:11:35 +0000

Indiańska mądrość – Dwa wilki

Wiesław Ozga — Wed, 11 Jan 2012 15:45:49 +0000

Pewien Indianin Cherokee

nauczał swoje wnuki.

Powiedział im tak:

Wewnątrz mnie odbywa się walka. To straszna walka.

Walczą dwa wilki: jeden reprezentuje strach, złość, zazdrość, smutek, żal, chciwość, arogancję, użalanie się nad sobą, poczucie winy, urazę, poczucie niższości, kłamstwa, fałszywą dumę, poczucie wyższości i ego.

Drugi to radość, pokój, miłość, nadzieja, chęć zrozumienia, hojność, prawda, współczucie i wiara.

Taka sama walka odbywa się wewnątrz was i każdej innej osoby.

Dzieci myślały o tym przez chwilę, po czym jedno z nich zapytało:

Który wilk wygra?

Ten, którego nakarmisz. – Odpowiedział stary Indianin.

Historia znaleziona w e-booku Mariusza Batorowicza

„Inspirujące Historie”